Blog

Blog

rew

Zeeland

Schilderen met licht

Op een tropisch warme zomerdag vertoef ik samen met mijn man op het strand. Onder het genot van een hapje en een drankje wachten we op de zonsondergang, maar boven de Noordzee hangt een buiengebied dat de ondergaande zon vroegtijdig doet verdwijnen. De buien naderen echter langzaam en zijn geen aanleiding om al naar huis te gaan. Genietend van de zwoele zomeravond wachten we tot het donker is en lopen we richting het water. Het is afgaand tij en om bij de zee te komen, moeten we door een ondiepe kreek waden. Bij de eerste stappen in het water, voltrekt zich plotseling een magisch schouwspel. Als door een toverstaf beroerd, licht het opspattende water fluoriserend blauw op. We lijken ons even in een sprookjeswereld te bevinden... Hoewel we beiden bekend zijn met “ het lichten van de zee”, zijn we toch aangenaam verrast dit bijzondere fenomeen na lange tijd weer eens aan te treffen.
Het natuurverschijnsel wordt veroorzaakt door zeevonk, een piepklein eencellig organisme van ongeveer 1 millimeter groot, met de naam Noctiluca scintillans, wat letterlijk “ flitsend nachtlichtje” betekent. Als gevolg van een chemische reactie, die geactiveerd wordt door beweging, geeft het een soort lichtvonk af. Zeevonk kan zich onder gunstige omstandigheden massaal vermeerderen en uitgroeien tot enorme populaties. Vooral na een aantal warme zonnige dagen en een rustige zee verzamelen deze populaties zich in ondiep water bij het strand en kunnen ze bij volledige duisternis bijvoorbeeld de golven blauw doen oplichten.
Opgetogen seinen we onze zoon in, die samen met twee vrienden ook op het strand is. Hij heeft het verschijnsel nog nooit gezien, dus het duurt dan ook niet lang voordat hij en de andere jongens bij ons in het water staan. In bewoordingen als ”nice” en “dit is echt vet” geven de jongens blijk van hun enthousiasme en gaan lopend door het water aan de slag met hun telefoon om het blauwe licht te vangen. De zeevonk is namelijk alleen zichtbaar in de kreek, als we het water bewegen; in de branding is helemaal niets te zien. Ik probeer het oplichtende water ook met mijn telefoon te fotograferen. En dat valt nog niet mee, want het water licht niet overal en even sterk op. Het resulteert in veel nagenoeg zwarte beelden. Maar ik blijf volhouden en na diverse pogingen tekenen zich allerlei grillige vormen en vegen af op mijn scherm. Het werkt haast verslavend! Dan steekt plotseling de wind op en realiseer ik mij dat de buien nu wel heel dichtbij zijn. Het is de hoogste tijd om te stoppen. Snel pakken we onze spullen en gaan naar huis. Wat een spectaculaire afsluiting van deze zomerdag!

zvk522

zvk544

Eervolle vermelding Groene Camera 2019

De Groene Camera is een fotowedstrijd voor natuurfotografen uit Nederland en België en wordt sinds 2017 georganiseerd. Toen ik een oproep zag om mee te doen aan de derde editie, de Groene Camera 2019, besloot ik een kans te wagen en enkele foto’s in te sturen. Begin maart kreeg ik tot mijn verrassing een mailtje dat een van mijn foto’s was doorgedrongen tot de finaleronde. Dit betekende dat de foto bij de eerste tien van een categorie was geëindigd. In mijn geval ging het om de foto van een steenslijmvis, die ik had ingezonden in de categorie “onderwater”. Super leuk! Uit deze 10 foto’s zouden vervolgens twee prijswinnaars (een winnaar en een runner up) en 5 eervolle vermeldingen worden gekozen. Voor het zover was, moest eerst de originele foto, het RAW bestand nog worden opgestuurd om te controleren of ik aan de voorwaarden had voldaan zoals beschreven in wedstrijdreglementen. Daarna was het afwachten tot de prijsuitreiking. De prijsuitreiking vond plaats tijdens de pixperience in Nijkerk op 23 maart jl. en werd gepresenteerd door jurylid, Bart Siebelink. Op een groot scherm werden per categorie eerst de eervolle vermeldingen getoond, daarna de runner up en als laatste de winnaar. Aangekomen bij de categorie “onderwater” hoorde ik al vrij snel mijn naam voorbij komen en verscheen er een portretfoto van mij op het scherm, gevolgd door de ingezonden foto. Ik had een eervolle vermelding behaald! Een geweldig moment en tegelijkertijd ook een heel bijzondere gewaarwording om je foto op een groot beeldscherm te zien verschijnen, te midden van de vele prachtige foto’s!

grcamsh

De foto is gemaakt in de Oosterschelde bij duikplaats de Bergse Diepsluis (Oesterdam) op een diepte van ongeveer 1,5 meter. De steenslijmvis is met zijn guitige uiterlijk een van mijn favoriete vissen. Hij leeft in ondiep water tussen en onder stenen van dijken en dammen. Hij heeft geen schubben, maar een gladde slijmerige huid, die hem indien nodig in staat stelt om tijdelijk boven water te overleven.

De gehele uitslag van de Groene Camera 2019 is te vinden op natuurfotografie.nl . Later dit jaar, zullen de winnende beelden ook te zien zijn in een tijdelijke expositie in het Museon in Den Haag.

Bikkels in het zand

In de zeereep, de eerste reep duinvegetatie aan de zeezijde van het duin, is het helmgras een van de weinige plantensoorten die zich kan vestigen en handhaven. Wind, stuivend zand, zilte lucht en droogte maken het leven in de zeereep hard en zwaar. Het is dan ook verbazingwekkend dat er in het kale zand tussen het helmgras of soms zelfs op het strand ook paddenstoelen voorkomen. Karakteristieke paddenstoelen met klinkende en tot de verbeelding sprekende namen als duinfranjehoed, duinveldridderzwam en zandtulpje. Stuk voor stuk soorten die alleen in de zeereep voorkomen en zijn aangepast om in dit extreme milieu te overleven. Bikkels in het zand dus, die leven op de afgestorven wortels en andere delen van het helmgras. Bij harde wind of storm worden deze paddenstoelen vaak zwaar op de proef gesteld. Ze worden gezandstraald, krijgen niet zelden een zoutwaterspray te verduren of stuiven zelfs helemaal onder. Maar als de storm voorbij is weten ze zich toch verassend vaak weer aan het zand te ontworstelen. De afgelopen weken ben ik veel op het strand geweest om deze taaie en fotogenieke paddestoelen te fotograferen. Struinend langs de duinen, trof ik de duinfranjehoed en de duinveldridderzwam in redelijke aantallen aan, maar het minder algemeen voorkomende en minder goed zichtbare zandtulpje heb ik helaas niet kunnen vinden. Sommige exemplaren trof ik aan op open plekken waar ik makkelijk bij kon, andere op plaatsen waar ik niet zo gemakkelijk of zelfs helemaal niet kon fotograferen. Om de duinvegetatie niet te beschadigen, moest ik soms ongemakkelijke posities aannemen; de onherroepelijke stijfheid, de volgende dag daarbij maar voor lief nemend. Werkend vanuit een laag standpunt, was het bovendien een uitdaging om mijn fotoapparatuur zandvrij te houden. Maar met de nodige voorzichtigheid is het gelukt om niets te beschadigen en heeft ook mijn fotoapparatuur alle beproevingen zonder problemen doorstaan. Mijn fotosessies hebben flink wat beelden opgeleverd, maar bovenal heb ik er ontzettend veel plezier aan beleefd. Nieuwe ideeën borrelen echter al weer op, dus het ziet er naar uit dat er nog meer beelden zullen volgen. Voorlopig staat het fotograferen van mijn bikkels echter op een laag pitje, want bij mijn laatste bezoek, na een aantal dagen harde wind, storm, regen en vorst, waren er bar weinig meer te vinden. Het is tijd voor iets anders ...

dfh
Duinfranjehoed (150 mm | iso 200 | F4.5 | 1/125 sec)

dfhst
Duinfranjehoed (150 mm | iso 200 | F5.6 | 1/60 sec)

dfhvg
Duinfranjehoed (150 mm | iso 200 | F5.6 | 1/50 sec)

dvrzwam1
Duinveldridderzwam (150 mm | iso 200 | F4 | 1/160 sec)

dvrzwam
Duinveldridderzwam (150 mm | iso 200 | F4 | 1/60 sec)

dvrzwamov
Duinveldridderzwam (9 mm | iso 200 | F8 | 1/125 sec)

Fleurige mossen

Ruig haarmos en echt zandhaarmos zijn het gehele jaar door groen, maar in de winter en het vroege voorjaar krijgen ze extra kleur. Dan worden er prachtig gekleurde sporenkapsels gevormd. De sporenkapsels van deze haarmossen kleuren respectievelijk rood en oranjegeel. Ze groeien vaak in elkaars gezelschap en op plaatsen waar ze massaal voorkomen, zijn dan prachtige oranjerode plakkaten te onderscheiden. Beide soorten zijn tweehuizig, wat betekent dat er mannelijke en vrouwelijke planten zijn, die naast elkaar leven. Alleen de vrouwelijke planten dragen sporenkapsels. De mannelijke planten vormen een knotsvormig orgaan waarin zaadcellen worden geproduceerd. Deze op roosjes lijkende mannelijke voortplantingsorganen zijn rood gekleurd bij het ruig haarmos en roodbruin bij het echt zandhaarmos. De zaadcellen komen via vocht (regen, dauw of mist) bij de vrouwelijke planten terecht. Na de bevruchting groeit uit de vrouwelijke plant een sierlijk en fraai gekleurd sporenkapsel, een dun steeltje met aan de top een verdikking. Deze verdikking groeit uit tot een sporendoosje, waaruit na rijping de sporen vrij komen. Uit de sporen ontwikkelen zich onder gunstige omstandigheden vervolgens nieuwe mosplanten. Sporenkapsels zijn door hun vorm en kleur zeer de moeite waard om te fotograferen. Ze bieden volop mogelijkheden en zijn bovendien erg leuk om creatief mee bezig te zijn …

rhmshh
Ruig haarmos (60 mm | F 2.8 | iso 200 | 1/160 sec)

ezhmshh
Echt zandhaarmos (150 mm | F 2.8 | iso 200 | 1/1000 sec)

ezmk
Echt zandhaarmos (150 mm | F 4 | iso 200 | 1/500 sec)

Plooirokje in herfstdecor

Het plooirokje is een kleine fragiele paddenstoel die in vochtige graslanden en gazons, alleen of in kleine groepje verschijnt. Het is een relatief kortlevende paddenstoel die algemeen voorkomt, maar door zijn geringe grootte gemakkelijk over het hoofd wordt gezien. De soort ontleent zijn naam aan de sterk geplooide hoed die eerst eivormig is en zich in een later stadium tot een parasolachtige vorm ontwikkelt. De gegroefde hoed en het tere evenals het sierlijke uiterlijk, maken het plooirokje voor mij een onderwerp dat ik graag fotografeer. Toen ik eind oktober na een regenperiode een drietal plooirokjes (een jong exemplaar en twee volgroeide exemplaren) in het gras ontdekte, temidden van diverse fraai gekleurde herfstbladeren, ben ik dan ook direct aan het fotograferen geslagen. Daarbij heb ik enkele bladeren als decor gebruikt voor de herfsttinten, in zowel de voor- als achtergrond van de beelden in combinatie met een groot diafragma.

plreishh
(60 mm | iso 200 | F 4 | 1/80 sec)

plrbrshh
(60 mm | iso 200 | F 2.8 | 1/160 sec)

plrgrblshh
(60 mm | iso 200 | F 2.8 | 1/ 250 sec)

parashh
(60 mm | iso 200 | F 2.8 | 1/200 sec)

Fantasie

Gele paddenstoelen, ik zie ze staan op een open plek naast een bospad, als ik rond het middaguur na een verkennende wandeling in een natuurgebied in de richting van mijn fiets loop. Ze groeien op een dikke laag zaagsel en sommige exemplaren zijn wat slijmerig. Aangezien mijn paddenstoelenkennis vrij beperkt is, besluit ik snel een foto te nemen in de hoop ze later te kunnen determineren. De meeste paddenstoelen zijn aangevreten, vertrapt of verkeren in een min of meer vervallen staat, maar na wat zoekwerk vind ik een een groepje met verschillende groeistadia dat er nog redelijk uitziet. Vanuit een laag standpunt maak ik een foto, waarbij mijn aandacht direct getrokken wordt door een paarsblauwe tint in de achtergrond. Het geel van de paddenstoelen steekt hierbij erg mooi af. Om de paarsblauwe kleur te versterken, stel ik een koele witbalans in en bekijk de resultaten op het schermpje van de camera. De paddenstoelen lijken zich ineens in een door de maan beschenen donker bos te bevinden. Ik belicht flink onder om het “donkere bos effect” te versterken, fotografeer door vegetatie heen en probeer verschillende brandpuntsafstanden en diafragma’s uit. Voordat ik er erg in heb, ben ik volop aan het experimenteren en waan ik mij in een andere wereld, mijn fantasie de vrije loop latend. Op een bepaald moment verbeeld ik mij zelfs het noorderlicht in de achtergrond te zien … Een uur later en vele foto’s rijker stap ik voldaan op mijn fiets, nagenietend van de verrassende resultaten. En thuis weet ik de paddestoelen vrij gemakkelijk te determineren als dooiergele mestzammen, een algemeen voorkomende soort.

eidmzshh
(100 mm | iso 200 | F 5.6 | 1/40 sec)

eidmzshh2
(105 mm | iso 200 | F 5.6 | 1/60 sec)

Onderwaterfotografie

Naast het fotograferen van de natuur, mag ik ook graag duiken en snorkelen. Duiken doe ik voornamelijk in de provincie Zeeland. De Zeeuwse wateren (Oosterschelde, Grevelingenmeer en Veerse Meer) bieden namelijk een prachtig en rijk onderwaterleven. Sinds een jaar of twee fotografeer ik ook onderwater. Een soms lastige vorm van fotografie met vele uitdagingen, maar ontzettend leuk om te doen. Een kleine selectie van de beelden die ik heb gemaakt, zijn te zien in mijn portfolio “onderwater”. Nieuwe beelden zullen daar uiteraard ook worden geplaatst.

kpaskwshh

Zwemmend kom ik de kompaskwal liever niet tegen, maar duikend of snorkelend, beschermd door een neopreen pak, is het genieten van een ontmoeting met deze prachtige kwal!

Toch nog ...

AI heel lang overwinteren er velduilen aan de zuidkust van Schouwen-Duiveland en ieder jaar komen daar veel vogelaars en fotografen op af. Ook ik heb me deze winter een keer in de lange rij van fotografen geschaard op de Oosterscheldedijk nabij Burghsluis om een velduil te fotograferen. Het resultaat liet helaas te wensen over en bovendien stond de massale belangstelling me vreselijk tegen, zodat het slechts bij één keer is gebleven. Maar door de vele foto’s van Zeeuwse velduilen die op het internet voorbij kwamen, ging het uiteindelijk toch weer kriebelen. Velduilen zijn immers prachtige en intrigerende vogels, waar ik heel graag een aantal mooie beelden van zou willen maken. In de hoop dat de velduilengekte een eind voorbij zou zijn, ben ik in het vroege voorjaar een paar keer terug geweest. En inderdaad, het aantal rijdende schuilhutten met lange uitstekende telelenzen bleek mee te vallen. De velduilen waren overigens wel goed vertegenwoordigd. Eén keer heb ik zelfs zes exemplaren zien jagen. Een prachtig schouwspel, waar ik erg van heb genoten. Actiefoto’s heb ik niet kunnen maken, maar wel een aantal portretten in avondlicht. Het zullen zeker niet de laatste foto’s zijn, want ik ga zeker nog eens terug.

vibshh

vushh

vupshh

Toevallige ontmoeting ...

Door allerlei omstandigheden heb de afgelopen tijd amper gefotografeerd, maar vorige week ben ik er voor het eerst in het nieuwe jaar eindelijk weer eens lekker op uit getrokken. Rijdend in de polder wordt mijn aandacht al snel getrokken door een grote grijze vogel die aan de rand van een klein maïsveld aan enkele afgestorven planten pikt. Even is er een moment van ongeloof, dat echter al snel omslaat in euforie, want daar staat een heuse kraanvogel! Een kraanvogel op deze plek en zo dichtbij (ongeveer 50 meter van de weg), is echt fantastisch! Het dier loopt enigszins mank, maar oogt niet verzwakt en lijkt verder gezond. Vanuit de auto sla ik de gracieuze vogel gade en maak enkele foto’s. Na enige tijd houdt de kraanvogel het voor gezien en gaat op de wieken om vervolgens op een naburige omgeploegde akker weer neer te strijken. Ik vervolg mijn weg, maar neem me voor om op de terugweg nog een kijkje te nemen bij het maïsveld. Een paar uur later tref ik de kraanvogel wederom aan, maar nu op grote afstand van de weg. Ik besluit daarom een poging te wagen, de vogel te voet te benaderen. In de dekking van het maïsveld lukt het me om redelijk dichtbij te komen en eenmaal in positie, laat de kraanvogel zich vrij makkelijk fotograferen. Thuis kom ik na wat zoekwerk tot een verrassende ontdekking. Het blijkt namelijk om een echte Zeeuwse beroemdheid te gaan. Een kraanvogel met een kwetsuur aan de rechterpoot, die hoogstwaarschijnlijk als gevolg daarvan inmiddels al bijna twee maanden in de polder bij Westenschouwen bivakkeert. Naar ik begrijp heeft de vogel veel bekijks getrokken en zelfs aandacht gehad in de pers, maar klaarblijkelijk is alle aandacht en berichtgeving volledig aan mij voorbij gegaan. Nu maar hopen dat deze prachtige vogel het zal redden en zich uiteindelijk weer bij zijn of haar soortgenoten kan voegen.

kvshh

Zeehonden bij zonsondergang

De spuisluis in de Brouwersdam, is een bekende locatie om zeehonden te spotten. Vooral in de weekenden vormen de grijze en gewone zeehonden hier soms een heuse toeristische attractie. De dieren zijn vaak te zien bij afgaand water en alle menselijke belangstelling is hen inmiddels niet vreemd meer. Zo zijn ze regelmatig spelend en nieuwsgierig rondkijkend te aanschouwen, maar ook foeragerend. De sluis is namelijk een goede plaats om te jagen en zo nu en dan wordt er aan de oppervlakte, uitgebreid een gevangen vis genuttigd. Inmiddels heb ik al menig uurtje op deze plek doorgebracht, zowel met als zonder fototoestel en elke keer weer, blijf ik het erg leuk vinden om de dieren bezig te zien. Mijn fotografische bezoeken plan ik meestal van te voren en altijd op de wat minder drukke weekdagen. Zoals enige tijd geleden op een mooie voorjaarsavond. Een avond met de juiste ingrediënten voor het maken van sfeerbeelden. Heerlijk weer, een kalme zee, een prachtige zonsondergang en een paar gewillige grijze zeehonden ...

gzbshh2-1

gzbshh1-1