Blog

Blog

rew

Foto met een verhaal

Iedere twee maanden organiseert natuurfotografie.nl een Photo Challenge met een wisselend thema, waarvan de winnaars en eervolle vermeldingen in Natuurfotografie Magazine en op de website komen te staan. Voor de Photo Challenge “foto met een verhaal”, stuurde ik onlangs onderstaande foto in.

pc verhaal

Ik was blij verrast toen ik in het op 16 april 2021 uitgekomen Natuurfotografie Magazine zag, dat mijn foto een eervolle vermelding had gekregen. De uitslag van de Photo Challenge is te bekijken op natuurfotografie.nl en in Natuurfotografie Magazine (editie 53 - nr 3 2021).

Dubbel gevoel

Tien minuten voor aanvang van een digitaal (thuis)werkoverleg loop ik naar een van onze poezen, die zit te suffen op de leuning van de bank vlakbij het raam aan de voorzijde van het huis. Een blik in de tuin registreert echter een flinke hoeveelheid veren op het gras, waardoor ik besluit de poes maar even te laten rusten en door te lopen naar het raam om de situatie wat nader te bekijken. Daar kijk ik tot mijn verrassing op de rug van een sperwer, die aan het eten is van een kennelijk al enige minuten geleden gevangen en deels geplukte Turkse tortel. Een indrukwekkend gezicht! De sperwer -het is een dame- zit op anderhalve meter van de gevel en kijkt af en toe met een indringende blik over de schouder naar het raam, maar lijkt mijn aanwezigheid niet of nauwelijks op te merken. Ik pak mijn telefoon en maak voorzichtig een filmpje. Omdat de sperwer op haar gemak lijkt en rustig zit te eten, haal ik ook mijn fotocamera snel van boven en verscholen achter een kamerplant maak ik heel behoedzaam enkele foto’s. Ik volg de vreetpartij nog enkele minuten en krijg een dubbel gevoel. Het is wreed en zielig voor de Turkse tortel, maar een meedogenloze jager, als de sperwer moet ook eten. In de voedselketen is het immers eten en gegeten worden. Op een dergelijk moment ben ik blij met de ervaring en de foto’s, maar heb ik ook een rotgevoel voor de prooi! De gedachte duurt echter niet lang, want het is inmiddels de hoogste tijd om achter mijn laptop plaats te nemen voor het overleg. Na een sanitaire onderbreking veertig minuten later, werp ik een snelle blik in de tuin en zie ik tot mijn verbazing dat de sperwer nog steeds aan de dis zit. In de hoop dat ze nog een poosje blijft, vervolg ik het overleg. Een kwartier later is het overleg afgerond en loop ik verwachtingsvol naar het raam. Helaas is de dame dan al verdwenen, evenals het karkas van de Turkse tortel en herinneren alleen de veren, enkele vleesresten en een pootje nog aan het drama.

spdf

Paars

Paddenstoelen, ze zijn er in heel veel verschillende soorten, allerlei formaten, bijzondere, soms wonderlijke vormen en diverse kleuren. Fotografisch gezien zijn het voor mij onderwerpen met haast oneindig veel mogelijkheden, waar ik helemaal in kan opgaan. Een paddenstoelenkenner ben ik echter geenszins, veel verder dan de meest bekende soorten reikt mijn kennis niet. Wel probeer ik altijd zo goed mogelijk te achterhalen welke paddenstoel ik heb gefotografeerd, maar determinatie is ontzettend moeilijk en in de meeste gevallen onbegonnen werk voor een leek. Bovendien nemen paddenstoelen verschillende gedaanten aan terwijl ze groeien, wat determinatie nog moeilijker maakt. Maar het is leuk en iedere keer weer een uitdaging om toch te pogen ze op naam te brengen en daarnaast je kennis te verrijken. Een paddenstoel die vrij gemakkelijk te herkennen is aan zijn bijzondere kleur, is de amethistzwam of rodekoolzwam. Bij vochtig weer heeft de hoed een dieppaarse kleur, maar bij droogte of veroudering verbleekt deze tot lichtpaars of zelfs tot bijna wit (en is daardoor juist moeilijker te herkennen). Ook de steel en de lamellen (plaatjes) hebben een paarse kleur. De hoed is aanvankelijk bol, maar kan tijdens de groei bijzondere en grillige vormen aannemen. Hoe paars de hoeden ook zijn, tussen de in herfsttinten gekleurde bladeren, vallen ze mede door hun formaat nauwelijks op en loop je er snel aan voorbij. Het is een algemeen voorkomende paddenstoel die meestal in kleine groepjes te vinden is, vooral in de nabijheid van beuken en eiken. De opvallende kleur, de bijzondere vormen van de hoed en de fraaie wijd uitstaande lamellen, maken de rodekoolzwam voor mij tot een fotografisch niet te versmaden paddenstoel, waar ik erg van kan genieten en zelden zo maar aan voorbij kan lopen ...

blogamzw -042170
60 mm | iso 500 | F 2.8 | 1/50 sec | + 1.0 EV

blogamz
60 mm | iso 400 | F 2.8 | 1/40 sec | + 0.7 EV

blogamzst
60 mm | iso 400 | F 2.8 | 1/60 sec

Bed & breakfast

Al vele jaren runnen wij een kleine B & B in onze tuin, speciaal bedoeld voor rustzoekers. Een klein éénkamer verblijf met een eigen ingang op een rustige, lommerrijke plek tussen de begroeiing. De basic inrichting met apart gelegen sanitair, wordt door onze gasten erg gewaardeerd en het verblijf is dan ook regelmatig bezet. Een jaar geleden was het vanwege de slechte staat echter noodzakelijk het verblijf -naar hetzelfde concept- geheel te vernieuwen. Na een aanvankelijk wat weifelende belangstelling mochten we begin mei dan toch onze eerste gast weer begroeten. Een gedrongen, ruig maar vriendelijk ogend type, met een opvallend spitse neus en kleine donkere ogen. Een liefhebber van insecten met een voorliefde voor slakken, die elke avond steevast in de donkere uren op pad ging; een nachtbraker pur sang. Na een intensieve nacht volgde een lange soms onderbroken dagslaap, maar onze langslaper verscheen vaak in de vroege avond weer fris ten tonele en struinde dan graag wat rond in de tuin, in afwachting van het ontbijt. Het ontbijt, werd door het zonnige en droge weer in de tuin geserveerd en viel zeer goed in de smaak. Met een goed gevulde maag werd vervolgens rustig de schemering afgewacht, waarna een nieuwe nachtelijke tocht volgde. Een dagelijks terugkerend ritueel dat lange tijd aanhield. Na een vijf weken durend verblijf -met een onderbreking van twee dagen- hield onze gast het echter voor gezien en vertrok. Een bijzonder gast, waar we met heel veel plezier op terug kijken en die we graag weer hopen te mogen verwelkomen.

egruik
400 mm | iso 1250 | F 4 | 1/250 sec | vanaf een rijstzak

eggrzw
340 mm | iso 1600 | F 4 | 1/160 sec | vanaf een rijstzak

eglkra
340 mm | iso 1600 | F 4 | 1/400 sec | vanaf een rijstzak

egdr
400 mm | iso 1250 | F 4 | 1/200 sec | vanaf een rijstzak

egsta
300 mm | iso 640 | F 4 | 1/160 sec | vanaf een rijstzak

Schilderen met licht

Op een tropisch warme zomerdag vertoef ik samen met mijn man op het strand. Onder het genot van een hapje en een drankje wachten we op de zonsondergang, maar boven de Noordzee hangt een buiengebied dat de ondergaande zon vroegtijdig doet verdwijnen. De buien naderen echter langzaam en zijn geen aanleiding om al naar huis te gaan. Genietend van de zwoele zomeravond wachten we tot het donker is en lopen we richting het water. Het is afgaand tij en om bij de zee te komen, moeten we door een ondiepe kreek waden. Bij de eerste stappen in het water, voltrekt zich plotseling een magisch schouwspel. Als door een toverstaf beroerd, licht het opspattende water fluoriserend blauw op. We lijken ons even in een sprookjeswereld te bevinden... Hoewel we beiden bekend zijn met “ het lichten van de zee”, zijn we toch aangenaam verrast dit bijzondere fenomeen na lange tijd weer eens aan te treffen.
Het natuurverschijnsel wordt veroorzaakt door zeevonk, een piepklein eencellig organisme van ongeveer 1 millimeter groot, met de naam Noctiluca scintillans, wat letterlijk “ flitsend nachtlichtje” betekent. Als gevolg van een chemische reactie, die geactiveerd wordt door beweging, geeft het een soort lichtvonk af. Zeevonk kan zich onder gunstige omstandigheden massaal vermeerderen en uitgroeien tot enorme populaties. Vooral na een aantal warme zonnige dagen en een rustige zee verzamelen deze populaties zich in ondiep water bij het strand en kunnen ze bij volledige duisternis bijvoorbeeld de golven blauw doen oplichten.
Opgetogen seinen we onze zoon in, die samen met twee vrienden ook op het strand is. Hij heeft het verschijnsel nog nooit gezien, dus het duurt dan ook niet lang voordat hij en de andere jongens bij ons in het water staan. In bewoordingen als ”nice” en “dit is echt vet” geven de jongens blijk van hun enthousiasme en gaan lopend door het water aan de slag met hun telefoon om het blauwe licht te vangen. De zeevonk is namelijk alleen zichtbaar in de kreek, als we het water bewegen; in de branding is helemaal niets te zien. Ik probeer het oplichtende water ook met mijn telefoon te fotograferen. En dat valt nog niet mee, want het water licht niet overal en even sterk op. Het resulteert in veel nagenoeg zwarte beelden. Maar ik blijf volhouden en na diverse pogingen tekenen zich allerlei grillige vormen en vegen af op mijn scherm. Het werkt haast verslavend! Dan steekt plotseling de wind op en realiseer ik mij dat de buien nu wel heel dichtbij zijn. Het is de hoogste tijd om te stoppen. Snel pakken we onze spullen en gaan naar huis. Wat een spectaculaire afsluiting van deze zomerdag!

zvk522

zvk544